W połowie piątego wieku zaczynano pierwsze próby pogodzenia poglądów heraklitejskich z poglądami eleatów. Było ich kilka i zawsze polegały na tej samej zasadzie - połączenia przekonania o niezmienności bytu charakterystycznego dla Parmenidesa z odrzuceniem poglądu o jedności bytu podczas tłumaczenia zmienności zjawisk zachodzących w świecie. Empedokles przedstawił najprostszą z prób połączenia tych dwóch skrajnie odmiennych poglądów. Filozof ten był pierwszym z Dorów, którzy zasłynęli wśród myślicieli greckich. Z pochodzenia był Sycylijczykiem. Empedokles był wyjątkowo wszechstronną osobą. Jak donoszą źródła, był lekarzem, kapłanem, poetą i oczywiście filozofem. Ludzie mu współcześni nazywali go także cudotwórcą, za sprawą zapewne "cudów techniki" jakich dokonywał dzięki znajomości przyrody i ogółem otaczającego go świata. Był wielbiony przez tłumy, lecz ostatecznie zmarł na Peloponezie na wygnaniu, po śmierci stał się jednak postacią legendarną.