Teoria materii Anaksagorasa nie pociągnęła na przód nauki i podstaw do badania natury rzeczy metodami naukowymi, wręcz przeszkadzała im ze względu na dużą wiarę w prawdziwość danych przekazywanych przez zmysły. Jego teoria metafizyczna była odważna i oryginalna, jednak nie pomagała Grekom w odnalezieniu wśród różnorodności i zmienności zjawisk ich jedności, wspólnego mianownika. Najistotniejszą częścią filozofii Anaksagorasa, która znalazła odzwierciedlenie u wielu późniejszych filozofów była oczywiście teoria ducha, który będąc ponad i poza światem sprawił, że materia została wprawiona w ruch. Archelaos, który był podobno uczniem Anaksagorasa uczył z kolei sofistów, a także podobno samego Sokratesa. Teoria ducha wpłynęła także na Platona i Arystotelesa, którzy po dodaniu pewnych własnych modyfikacji przejęli ją do swych filozofii. Zarzucano jednak Anaksagorasowi, że ideę, która była tak ważna zaniedbał i nie doprowadził do końca, ponieważ nie zajął się wyjaśnieniami finalistycznymi świata, pozostając przy mechanicznych.